Vrijwilliger in de Palliatieve Zorg.

Inmiddels 6 jaar verder is het soms moeilijk kiezen uit al die mooie momenten

Ik krijg als vrijwilliger vaak de opmerking te horen uit mijn omgeving;
“Is dat niet moeilijk en triest om elke week bezig te zijn met de dood?”

Dat is het niet, je kiest het vrijwilligerswerk wat bij je past en wat je energie geeft.

Ik beschrijf het met de volgende beelden:

“Ik ben een arm om je heen, een luisterend oor, een schouder.
Ik hou de wacht als je slaapt. Ik ben er, zonder iets te moeten.
Soms is stilte aan het bed meer dan genoeg.”
Mijn rol wisselt steeds. “Als het om emoties gaat, ben ik een kameleon.
Ik lach om je grap, huil om je verdriet, wandel met je mee in gedachten.

Ik ben de plaatsvervanger voor jouw mantelzorger, geef hem/haar even lucht zodat ze straks weer met nieuwe energie er voor je zijn.

Ik ben geen oplossing, maar hopelijk een onderdeel van het eindstuk van je puzzel.”

Ik wandel elke keer zomaar iemands leven in

Ik krijg het vertrouwen

En mag onderdeel zijn van de laatste etappe.

Ik zou het voor geen goud willen missen

Ik ontmoet mensen op hun puurst.

Eerlijk en mooi.

De weg naar de dood geeft soms meer dan het leven zelf.

Geschreven door Martin, vrijwilliger bij Hospice Het Tweede Thuis