Het Vrijwilligerspunt Noordkop koppelt vraag en aanbod

Geschreven door Martin Swart

'Samen Kracht' werkt

Mevrouw Visser woont nog in haar eigen huis in Hippolytushoef. Ondanks haar leeftijd (94) maakt ze een zeer zelfstandige en vitale indruk. Ze staat haar 'mannetje' (zie kader). In het gesprek is ze heel alert en haar stem is krachtig: "Ik heb hier altijd met veel plezier gewoond, maar nu zijn al mijn vriendinnen en familieleden weggevallen. Alleen mijn zoon in Den Helder heb ik nog; die komt op zaterdag meestal bij me langs. Ik was altijd wel actief: zwemmen, koersballen (daar was ik vrijwilligster bij) en fietsen. Dat valt allemaal weg in je eentje. Vroeger was het veel gezelliger op Wieringen. Ik had altijd leuk contact met de buren, maar nu zit ik tussen jonge mensen. We groeten wel, maar het contact is veel minder. Eigenlijk had ik 18 jaar geleden, toen mijn man overleed, naar Schagen moeten verhuizen, maar nu wil ik niet meer weg. Al dat gedoe!"

Wensen en mogelijkheden

Gerda Lieon uit Anna Paulowna is VOA en kwam in contact met mevrouw Visser. De laatste had na het bingoën in Parkzicht een folder meegenomen over 'Samen Kracht', het project dat gericht is op het versterken van het netwerk van iemand, die dreigt te vereenzamen. Ze kreeg bezoek van Gerda die helder probeerde te krijgen wat de wensen en mogelijkheden waren. Mevrouw Visser wilde graag meer mensen zien. De conclusie was, dat ze het prettig zou vinden als er regelmatig iemand langs kwam om met haar te praten of iets met haar te gaan doen. Gerda heeft toen op de website van Het Vrijwilligerspunt Noordkop de hulpvraag geplaatst. Daar reageerde niet meteen iemand op en daarom is ze eerst zelf regelmatig langs geweest bij mevrouw Visser.

Nog maar een

Na een paar maanden reageerde Hilde Kertész; zij zocht vrijwilligerswerk. Gerda heeft de kennismaking met mevrouw Visser geregeld en is ook bij de eerste ontmoetingen tussen Hilde en mevr. Visser aanwezig geweest. "De vraag is toch of het klikt", zegt Gerda. Nu bezoekt Hilde mevrouw Visser elke week. Ze zijn ook als eens samen naar een muziekuitvoering geweest, waarbij ze werd opgehaald en thuisgebracht. Op eerste kerstdag hebben ze samen zitten puzzelen. We gaan ook wel eens boodschappen doen. Dat mevrouw Visser blij is met Hilde geeft ze heel duidelijk aan: "Je mag me er nog wel een van sturen!"

Mevrouw Visser is geboren in IJmuiden, verhuisde naar Haarlem en kwam op zoek naar eten in de oorlog op Wieringen terecht. Bij een boerin kon ze inwonend aan het werk en in de weekenden ging ze met eten naar haar ouderlijk huis. Na de bevrijding kwam er verkering met een Wieringer. Hij had regelmatig vanaf de zolder, waar hij ondergedoken zat, naar haar gefloten, maar zij kon hem niet zien. Ze trouwden, woonden in Westerland, Krimpen aan de Lek en nu alweer 40 jaar in Hippolytushoef.

Ze staat haar 'mannetje'

"Ik heb eentje van de Jehova's eens een trap tegen zijn schenen gegeven. Hij had zijn voet tussen de deur gezet. Ik wilde van hem af, maar hij bleef maar aandringen. Laatst heb ik ook nog iemand die aangaf meteropnemer te zijn de deur uitgewerkt. Ik heb stroom van Nuon en daar was hij niet van, dus wegwezen!"