Dol op oude mensen en hun verhalen 

Mijn dierbaarste moment als vrijwilliger van De Zonnebloem was het uitstapje naar het Wintercircus in Beverwijk met Beppie, Els en Lenie. Zo blij waren ze met een middagje circus, en als afsluiting een flesje appelsap. Ze zijn inmiddels alle drie overleden.

Lenie ging het eerst en het meest onverwacht. In een “tijd van ja en nee” ging ze van “ik zit niet zo lekker in mijn vel” naar dood. Zoveel tragiek meegemaakt in haar leven, maar toch zó tevreden.

Ook Beppie is heengegaan, maar dat was verwacht – zelf gekozen. In de zomer gíng ze, omringd door haar (achter)(klein)kinderen, tussen de bloemen uit haar geliefde tuin. Ondeugende, maar ook vaak ontevreden Beppie.

Ook Els overleed – maar dat was verd** geen oudere gast, dat was een gastvrouw. In tien weken was ze er niet meer. Bijna blind, maar volkomen strijdbaar. Els.

Ik mis ze nog, bij iedere koffieochtend, ieder uitstapje.

Ik besefte me ineens dat ik tijdens een oefening in een workshop tegen iemand zei dat ik nergens meer door verrast word in mijn vrijwilligerswerk. Maar dat is helemaal niet waar! Ik – als gepensioneerd onderwijskracht die dol is op álle kinderen, en het meest op de moeilijkste – kwam, al schrijvend, tot de verrassende ontdekking dat ik óók heel dol ben op oude mensen en hun verhalen. Daarom blijf ik vrijwilliger: om een klein beetje licht te brengen in het leven van anderen – en omdat zij, vaak onverwacht, ook licht brengen in het mijne.